Vakantiestraf

lunch - beer sheva - saba

lunch – beer sheva – saba

Het is druk achter de schermen bij Swapichou. Volgeboekte agenda’s, onmenselijke werkdruk en teveel leuke aardige niet totaal dolgedraaide mensen in de off line speeltuin. Dat is allemaal niet zo erg – de luxe vakanties zijn allemaal al weer geboekt – maar het betekent wel dat onze geliefde complotgekkies wat aandacht tekort komen, en dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk. Hoe geschift en totaalidioot ze ook zijn, ze hebben recht op aandacht. Het blijven uiteindelijk ook gewoon mensen. En zolang de overheid er nog niet helemaal uit is hoe de verwarde plotters de aandacht te geven die ze verdienen, doen wij het maar, ook al moeten we daar onze halve lunchtijd voor opofferen. Dat doen we met liefde. Bovendien het ‘infinity zwembad’ dat op ons wacht moet ergens van betaald worden.

Bij deze dus, ditmaal vanaf een bloedheet windstil terras bij een sandwich shop in Beer Sheva waar ik mij niet alleen afvraag waarom ik hier ben gaan zitten – ja, gratis wifi – maar ook hoe ik dat enorme broodje ga opeten. Of waarom ik mijn zonnebril moet afzetten om mijn beeldscherm te kunnen lezen, en mij zorgen maak over de hitte van mijn macbook. Problemen, problemen.

Lees verder

Advertenties

Vrijmibeau: Democratie

Stem voor Mij

Stem op Mij

Vrijdag. Weekend. Althans voor een deel van de Swapichou-roedel. Het andere deel ploegt zich nog door hard disks vol met persoonlijk leed, infiltreert facebook pagina’s, of jaagt op voortvluchtige partijleiders. Dankbaar maar vermoeiend werk. Iedere zondagochtend wanneer de rapporten en resultaten van de afgelopen week bij onze leiders worden ingeleverd klinkt er even later weer een oorverdovend schatergelach. Dankbaar, want daar doen we het toch voor. Vermoeiend omdat ieder gekkie tegenwoordig wel een twitter stream, weblog onderhoudt of youtube kanaal exploiteert om daarmee van het democratisch recht gebruik te maken door zijn/haar stem te laten horen. Allemaal superbelangrijk, dus dat moet allemaal gelezen en gemonitord worden. Erg vermoeiend en soms totaal creepy, al zijn er steeds meer erkende ‘staatstrollen’ die eenvoudig weigeren om het onzingereutel te doorstaan. Democratie is leuk en iedere stem of mening geldt, maar kent haar grenzen die soms wat ruimer vallen, en dan juist weer strakker worden bepaald.

Lees verder

We Will Be Victorious

streetart - TLV - brain full of shit

streetart – TLV – brain full of shit

Het omduwen, op de knieën dwingen of zelfs vernietigen van de pedo-satanische-saturnus-matrix-elite NWO door een selecte groep gekkies en hun gestoorde volgers heeft tot vandaag geen enkel resultaat opgeleverd. Dat is best droevig, want de (voornamelijk) mannen hebben zeeën van tijd: werken doen ze stuk voor stuk al jaren niet meer. Dat is immers alleen maar bijdragen aan het ‘systeem’, of het ontbreekt ze simpelweg aan tijd. De eigen lusten en fantasiën op je blog spugen vraagt immers enorm veel energie, en de rest van de dag haatmasturberend in je bureaustoel hangen is ook erg vermoeiend. Het is allemaal fantastisch wakker, maar het levert, zoals gezegd, niets op. Hoewel, dat laatste is niet helemaal waar. Het levert namelijk wel een fraai inzicht op de verschillende strafmaatregelen die de Nederlandse wetgeving in voorraad heeft, want in juridische straf- en dwangmiddelen grossiert het merendeel van de gekkies naar lust.

Lees verder

Heksenjacht

Een gastbijdrage van Dorothy Parker.

Met interesse las ik een paar jaar geleden in Vrij Nederland een artikel over Joris Demmink.” Wat is er aan de hand als een hoge ambtenaar van justitie het zo bont maakt dat VN erover schrijft”,  dacht ik. Ik surfde die tijd wel over het net, maar in de duistere krochten van plotters had ik me nog niet begeven. Ik was meestal op fora waar ik zelf schreef of een leuke discussie aanging met o.a. PVV aanhanger,s omdat ik hun vreemdelingenhaat weerzinwekkend vond. Maar goed, nadat ik online de bagger over Joris had gelezen, kwam ik dus in de wereld van de waanzinnigen terecht.

Wat in het echte leven nog gerelativeerd kon worden, dat kon dus niet op het internet. Was de vreemdelingenhaat al weerzinwekkend, de plotters met hun onfrisse ideeën over main stream media en democratie waren nog een tandje erger. Ik ben 51 en heb de alternatieve tijd nog meegemaakt, maar daar werd ontiegelijk geouwehoerd, was er plaats voor een mening die zoveel kantjes beschreef dat je er hoofdpijn van kreeg bij het lezen. De plottertjes in hun waan maken het er niet beter op. Democratie is volgens plottertjes dus zo. Dat je in die waan dus de oppositie wilt kasttijden klopt van geen kanten. En gelukkig bij de plottertjes is de politieke kleur overbodig, dus het gaat niet om rechts of links. Wel om homofobie, vrouwen-en-vreemdelingenhaat. Daar ben ik tegen.
Lees verder

Een Tikkeltje Vreemd

Het duurt nog even krijg ik te horen. Het is de eigenaar van de kleine espresso-kiosk aan de Rothschild Blvd die me voorzichtig aangeeft dat ik nog even op mijn ontbijt moet wachten. Voorzichtig omdat ‘us people’ een tikkeltje vreemd zijn wanneer het gaat om geduld in combinatie met eten. Dat is namelijk non-existent. Alles van bestelling tot afrekenen moet binnen 10 minuten geregeld zijn. Het waarom heb ik nooit begrepen. Een tikkeltje vreemd is ook het excuus – druk, druk – want zoveel mensen zitten niet ongeduldig te wachten. Met mijn beste heksenblik jaag ik de man terug naar zijn keuken, en sla mijn laptop open.

Dan maar even browsen langs de plotterklinieken om te kijken hoe onze gekkies de nacht zijn doorgekomen. Het valt mee, het merendeel is vroeg naar bed gegaan en het alcoholmisbruik lijkt ook beperkt te zijn gebleven. Wel valt mijn oog bij fotoplotter Martin Vrijland wat zuchtend op een reactie van plottermuis ‘infosoldaatje’, dat begint met: “Ik ben blij want vandaag is het relatief chemtrail-loos hier.” Ik maak de fout om reactief naar boven te kijken. Het felle licht knalt tot diep in mijn hersenen: ook hier geen chemtrails. Iets verderop in de observatiegang van open inrichting Vrijland rammelt MineurF wat aan de tralies en meent dat hij mijn zwavel al van een kilometer afstand kan ruiken. Zo onopvallend mogelijk duw ik mijn neus onder mijn oksel: nope, geen zwavel. Wanneer ik weer opkijk zie ik het stel aan een ander tafeltje wat fronsend naar me kijken. Je hoort ze gewoon denken: een tikkeltje vreemd.

Lees verder