De roze swastika

tumblr_ld7co28TpG1qe7oxqo1_500Eigenlijk is het niet echt mijn ding om al te nadrukkelijk over mezelf en mijn pathetische kutleventje te bloggen, maar het ziet ernaar uit dat ik nu de neonazi’s van frissekijk.info achter mijn “geheim” gekomen zijn, een uitzondering moet maken. Zoals sommigen op dit blog wel weten, had ik op koningsdag een hartinfarct. Aanvankelijk had ik niet eens door wat er met me gebeurde en bleef nog een uur of twee op de bank zitten voor ik de dokter belde. Vlak daarvoor had ik een momentje dat ik dacht dat ik dood zou gaan, ik voelde me echt wegglijden. Hoewel ik de dokter daarna toch maar belde, verbaasde ik me erover dat ik alleen maar een gevoel van acceptatie had, geen moment bang was om te sterven en me eerder nieuwsgierig voelde over wat zou komen: het laatste oordeel, mijn geest in de Bardo, het grote niets, ik was er klaar voor.

Gelukkig kwam het daarna allemaal goed. Ik werd gedotterd, er werd een stent geplaatst, paste mijn dieet aan en ben meer gaan bewegen, Aikido weer opgepikt. Ik moet nu bètablokkers nemen en bloedverdunners. Ook ben ik in de weer gegaan met Zen meditatie, omdat dit de kans op een nieuw infarct met 50% kan verminderen.

Eigenlijk ben ik weer helemaal de oude, maar wat aan me bleef knagen was mijn gevoel van acceptatie toen ik dacht dood te gaan. Is er zo weinig dat me aan dit leven bindt dat ik het gewoon weggooi? Het antwoord was “ja”. Dat kwam, omdat ik me al 35 jaar gedwongen voel om in het toneelstukje te leven dat “man” heet. Als achtjarige, zonder dat ik zelfs maar wist wat iets als “gender identiteit” of “seksuele oriëntatie” betekende, zat ik op klassiek ballet, ging alleen maar om met meisjes, speelde met poppen, voelde me gewoon een meisje. Helaas bestonden “genderkinderen” nog niet in de zeventiger jaren, want dan had ik een stuk makkelijker leven gehad.

Dat ging een tijd goed, tot er een neonazi achtige bully die ook op mijn lagere school zat een balletuitvoering van me bijwoonde. De dag erna wist de hele school het. Los van een “vuile jood” werd ik nu ook “vies flikkertje” genoemd en de daarop volgende twee jaar waren een levende hel voor me. Vrijwel iedere dag na schooltijd werd ik door een groep van vijf jongens in elkaar geslagen. Durfde ik thuis niet te vertellen en verweet het vooral mezelf. Ik ging “undercover” met mijn gender identiteit. Stopte met ballet en begon met vechtsporten, trapte mijn vrouwelijkheid terug in mijn onderbewustzijn en pakte al mijn belagers één voor één terug. Kill Bill was er niks bij.

Vanaf dat moment ben ik mijn mannelijke “act” begonnen, stopte met trouw zijn aan mezelf. Een standaardreactie van transgenders is om zich juist heel mannelijk te gaan gedragen, te compenseren. Maar het probleem is dus, dat zo’n identiteit zich niet laat onderdrukken, toch op de één of andere manier naar buiten komt. Dat gebeurde op veel verschillende manieren bij me: ik ging met mannen afspreken die me tussen de lakens bevestigden in mijn vrouwelijkheid, crossdressen. Door de jaren heen werd de innerlijke druk zo groot, dat het wel een uitweg moest vinden. Maar het enige echte medicijn tegen genderdysforie is dus transitie. Het zij zo.

Na mijn infarct heb ik de bewuste keuze gemaakt om authentiek te gaan leven, trouw te zijn aan mezelf, zodat ik het in ieder geval nog de moeite waard vind. Weer iets te kunnen voelen. Ik ging dus naar een psycholoog en mijn huisarts, wat resulteerde in de diagnose “gender dysforie”. Nu ben ik doorverwezen naar het VU medisch centrum en hoop binnen een jaar of vier ook aan de buitenkant vrouw te mogen zijn. Mijn hersenen zijn al helemaal zo ingericht.

De geschiedenis herhaalt zich. Het is me onduidelijk wat neonazi’s op een transgender forum te zoeken hebben als ze niet zelf twijfelen aan hun man-zijn, maar wederom werd ik door een eng en minderwaardig fascistje uit de kast gehaald. Triomfantelijk meldde “Boodschapper” op zijn Hitler fanboyblogje:

Schermafdruk 2015-09-15 09.21.33

Kleine minderwaardige bullies worden grote minderwaardige bullies en dan blijken ze -overigens net als ik- nog steeds hetzelfde te zijn. “Boodschapper” hoeft zich er ook heus niet voor te schamen dat hij twijfels heeft over zijn gender identiteit en daarom rond gaat kijken op transgender fora, want dat is ook bij nationaal socialisten de normaalste zaak van de wereld. Zo bleek uit de verhoren van de lijfartsen van Adolf Hitler, Karl Brandt en Theodor Morell, dat hij niet alleen homoseksueel was zoals ze optekenden onder het kopje “seksualiteit”, maar zich ook nog eens liet inspuiten met vrouwelijke hormonen. Niet iets dat homo’s doen, maar wel iets voor transgenders. Sterker nog, Adolf was in een verder stadium van feminisering dan ik, als hij al toe was aan zijn hormone replacement therapie.Ik moet van het VU nog het groene licht krijgen voor mijn oestrogeentjes. Over zijn betrekkingen met de overigens Joodse Josef Neumann in zijn Weense periode zullen we het maar helemaal niet hebben.

Natuurlijk werden gewone homo’s en transgenders in nazi Duitsland net zo erg vervolgd en vermoord als Joden, vrijmetselaren en zigeuners, maar in hoge Nazi kringen werd daar toch echt anders mee omgegaan. Neem nou bijvoorbeeld Hermann Göring, die een travestiet als een kathedraal was, of Ernst Röhm, een raszuivere nicht. In een publicatie als “The pink swastika” wordt zelfs beargumenteerd dat de NSDAP zonder de gayscene in München nog niet eens opgericht was.

Ik weet niet of ik die constatering deel en zou het zeker vervelend vinden als homoseksualiteit nu met nazisme geassocieerd wordt, maar wel is duidelijk dat bijvoorbeeld het “Sieg Heil” gebaar met gestrekte arm rechtstreeks afkomstig is van de “Wandervogel“: een padvinderij achtige jongensbeweging die later fuseerde met de Hitlerjugend. Hun volwassen leider, Karl Fischer, werd ook wel “der Führer” genoemd. In 1912 schreef de homoseksuele nazi filosoof en Wandervogel Hans Blueher over deze club als een erotisch fenomeen dat jonge jongens wegwijs kon maken in de mannenliefde. Ik bedoel maar.

Hoe dan ook “Boodschapper”, schaam je niet. Wat wordt jouw nieuwe voornaam? Brünhilde? Ik ben Naomi.

Advertenties

28 thoughts on “De roze swastika

  1. Hier naast me woont ook iemand die zo is. Blijft altijd wel een beetje een soort freakshow om “haar” door de stad te zien lopen, maar hij/zij doet er verder niemand kwaad mee dus is er verder ook niks aan de hand.

    Waar ik me wel echt aan irriteer zijn van die trafo figuren die alle aandacht gaan lopen opeisen, omdat ze denken dat ze bijzonder en speciaal zijn zodra ze een rokje aantrekken en dan gaan lopen janken als er een keer een negatieve reactie komt.

    Tip: Van veel chocomel drinken krijg je trouwens ook borsten (en een dikke buik).

    • Een travestiet en een transgender zijn nogal verschillend, JDTV. Een travo of drag queen is iemand die zich als man ziet, maar zich soms als vrouw verkleedt. Een (MtF) transgender identificeert zich als vrouw en vindt het vooral belangrijk om “passable” te zijn, dus als vrouw helemaal niet in het bijzonder op te vallen; gewoon vrouw te zijn. Vaak doen travo’s dat op een nogal theatrale manier waar ik overigens geen enkele last van heb, maar ik ben echt anders.

      En wat die “freakshow” betreft: transen op wat oudere leeftijd kunnen niet altijd meer “passable” worden. Realiseer je wel dat de stap die ze zetten niet in de eerste plaats over hun uiterlijk gaat, maar dat ze met zichzelf kunnen leven, vaak na verschillende zelfmoordpogingen ondernomen te hebben. Want je zult maar door iemand als jou voor “freak” aangezien worden. Ik ben blij dat er nog iets van me te maken valt, maar vind het niet ok dat je zulke vrouwen zo benoemt.

      Dat van die chocomel wist ik niet? Van hop wist ik het wel, dat kan je echt gebruiken. Zit boordevol phyto oestrogenen.

  2. Wel op een druilerige woensdag komt dit binnen als een donderslag. Maar ik heb dit proces lang geleden meegemaakt en JDTV je gedraagt je als een oetlul. Maar goed het proces waar je aan begint is niet het makkelijkste. Maar het is het uiteindelijk waard. Welkom Naomi, het is aangenaam kennis te maken.

    • Ik sta een beetje dubbel in het Caitlyn Jenner fenomeen. Enerzijds doet ze veel goeds voor “trans acceptatie”, anderszins ben ik het ook wel met deze kritiek van Genesis Breyer P-Orridge eens:

      “Apparently Caitlyn is already saying things like, ‘It’s so difficult being a woman and having to decide which designer gown to wear when you go out at night’… That’s not being a woman, that’s being a glamorous Hollywood figure and that’s not how it is for most people. There are lots of teenage kids on the streets of New York who are hustling and risking AIDS because they need to get money to transition, and they’re prepared to risk their lives because it’s such a deep need, and they don’t have that back-up system.”

      “We’re not saying Caitlyn isn’t courageous in terms of the personal experience, but the way it’s being presented by the media could end up being really, really damaging. We actually saw one thing on the news and Caitlyn’s going, ‘I feel like I can be a spokesperson for the transgendered community.’ And later on she says, ‘I actually don’t know any transsexuals.’ What the fuck, she’s going to be spokesperson? She hasn’t got a clue! She’s been living in her own bubble with her own issues, dealing with them, but she doesn’t understand what it’s like for the ladyboys in Bangkok, or the transsexuals in Japan or people in Russia. She doesn’t know! Stop being a spokesperson.”

  3. Haters gonna hate. Wees blij dat het maar een stelletje bakmongolen zijn. Dat verandert niets aan het vervelende van de zaak (gevangen zitten in het verkeerde lichaam), maar je staat er hoe dan ook boven.

    Binnenkort nog een keer een biertje doen? Je hebt er nog een paar van mij te goed.

  4. Lieve Naomi, je bent wie je bent. Daar mag, zal en hoef je je nooit voor te verbergen.

    Je ‘eigen zelf’ is je land, je thuis. Zelfs als het in brand staat. Het zit in je aderen, je ziel, en in je (gebroken) dromen.

    “Dit is mijn thuis”
    “Ik zal niet langer zwijgen,
    wanneer mijn thuis haar gezicht toont”

    “Ik zal niet opgeven.
    en haar bezingen,
    tot ze haar ogen opent”

    ‘Dit is mijn huis’

    Rak mila be’ivrit – een woord in Hebreeuws. (Voor jou)


    Lo eshtok
    ki artzi shinta et paneha

    Lo avater lehazkir la
    Ve’ashir kan be’ozneha
    Ad shetiftach et eineha

    Ik heb geen ander ‘land/thuis’. “Ein li eretz acheret”

    Er is geen veiliger thuis dan je eigen zelf. Geniet er van!

Reacties zijn gesloten.